zaterdag 24 september 2011

Opgetoerd

Mijn zus schafte een usb-platenspeler af. Ze vond dat het de miskoop van het jaar geweest was en toen we op haar verjaardag waren geweest, mochten we hem meenemen.
Nou hadden wij vroeger wel een platenspeler, maar die was al lang geleden overleden aan een kapotte aandrijfsnaar en inwendige corrosie, en ondanks dat ik alle grammofoonplaten die we nog de moeite vonden al een keer op cd had gezet, hadden wij een deel van de platen nooit weggedaan. "Hartstikke goed spul".
En zo ouderwets is een plaatje draaien toch ook niet. In les 10 van mijn cursus Zweeds maken een jongen en een meisje ruzie over de platenspeler en de grammofoonplaten, en die cursus heb ik nog maar pas.
Een usb-platenspeler hoeft niet perse aan een computer aangesloten te worden; er zat ook een snoertje bij om hem te verbinden met de versterker. De meeste geluidsapparatuur bij ons is al meerderjarig, en er is nog veel compatibel. 
Op zaterdagavond was het zover. Onze TV-kast is geschikt voor breedbeeld, maar onze TV is niet breed, dus er was ruimte om nog een apparaat bij te zetten. De bank ging een beetje aan de kant, er werd een roltafeltje bijgezet en daar werden de grammofoonplaten in gezet.
De platenspeler werd aangesloten en mijn lievelingsplaat werd opgezet: 





Vårvinter van JP Nyströms, van die lekkere Zweedse folk uit 1987; het was fantastisch. Elk kwartier je stoel uit om de boel om te draaien of te verwisselen. En dan die kras, zo authentiek (die kras is ook mee opgenomen toen ik er een ceedeetje van bakte). 
Daarna För ditt inre öga van Burträskar'a uit 1991. Dat is die plaat waar ergens halverwege een grote Zweedse trekker langs komt rijden. 




Toen nog een hele LP van Dommelvolk en we eindigden de lange avond met het beertje Pippeloentje.




Een weekend later pakte Wolter uit zijn verzameling een plaat van Gunnfjauns Kapell uit 1989. 




Daar vond ik niks aan, het was vreselijk jeuzelig, die snaarmuziek werd afgeraffeld en die zangeres kon mij niet boeien; wat een hoge rotstem, het leek wel chinees. Wolter verontschuldigde zich door uit te leggen dat je in het pré-internet tijdperk platen uitzocht uit een catalogus die geprint was met een matrixprinter. Je wist niet wat je kocht, je kon niet een stukje horen, je koos uit op de beschrijving. En soms had je een miskoop.
Halverwege de tweede kant heb ik gevraagd of hij alsjeblieft uit mocht. Zelden ben ik chagrijnig, maar van die muziek werd ik het wel.
En toen kwamen we er pas achter:
Dat heb je niet met cd's, dat heb je ook niet met mp3's.
De platenspeler stond nog op 45 toeren (van het beertje Pippeloentje) en daarom was het niet om aan te horen. We hadden de boel "opgetoerd".
Conclusie:
Van plaatjes draaien moet je geen haastklus maken.


Het grootste probleem komt trouwens nog: waar koop je tegenwoordig nog zo'n platenborsteltje of een vervangende naald?

vrijdag 2 september 2011

Flower Power mandala

De meest spannende mandala die ik heb gemaakt is van deze verlopende bloemenstof.




De stof heette in eerste instantie "flower power".
Ik kocht de stof in de meest kleurrijke quiltwinkel van Nederland. Dit plaatje is trouwens van internet.
Ik ben gaan schuiven, passen en meten met de malletjes en er kwam uiteindelijk dit uit:




De hele mandala (mijn mandala's zijn ongeveer 40 centimeter in doorsnee) is gemaakt uit een halve meter stof, waarbij ik natuurlijk snijverlies op de koop toe moest nemen, omdat ik op patroon had gewerkt. Er zijn veel rare stukjes stof overgebleven, maar daar kan ik nog wel eens zeshoekjes uit knippen, als ik ooit nog eens aan de hexagons ga.
De stof was hier in Groningen snel uitverkocht, maar is er inmiddels weer. Volgens de gegevens in de zelfkant heet de stof nu "groovy".  


Ik ben zelf erg blij met deze mandala. En ik weet nog wel iemand die hem mooi vindt. En zij verdient het wel om deze cadeau te krijgen. Maar dat weet ze nu nog niet. Dat wordt een verrassing tegen het einde van september.