woensdag 25 augustus 2010

De vuurtoren van Loctudy

24 jaar geleden, in 1986, ben ik eens met de fietsbus naar Bretagne geweest.
Die fietsbussen waren toen erg populair, een retourtje was goedkoop en het was de gelegenheid om in een periode dat ik het niet breed had toch een buitenlandse vakantie te beleven.
Het was ook een leuk concept.
Op vrijdag middag 3 uur vertrok de bus met aanhangwagen voor de fietsen vanuit Utrecht naar het zuiden. De volgende ochtend om half 7 stond ik met fiets en bagage voor een camping in Loctudy, bijna op het puntje van Zuid-Bretagne.

Het is leuk om weer een keer in Loctudy te zijn. De vuurtoren staat nog steeds in het water, wat wel bijzonder is, want meestal staan ze op het land.

En ook het water stroomt nog steeds van boven naar beneden. En dat was toen ook al zo.
Op een van die vakantiedagen in 1986 heb ik een fietstocht gemaakt naar Penmarc’h, dat echt op het puntje ligt. Het was daar zeer spectaculair, het was vloed en er was veel wind, waardoor je wel ontzag krijgt voor de zee. Die beukt dan zo hard op de rotsen dat het bijna eng is. Vandaag was dat anders, het was eb en mooi weer en het spektakel was ver te zoeken. Maar het was interessant bij de vuurtorens van Penmarc’h en er was een tentoonstelling van de reddingsmaatschappij.
Verder hebben wij vandaag een kerk bezocht in Troönen, en daar heb ik een scheel Mariabeeld gefotografeerd. En na al die interessante zaken zijn we naar Pont l’Abbé gereden en daar hebben wij de plaatselijke economie gesteund door ieder een leuk tijdschriftje te kopen.
Gelukkig voor ons heeft de camping een wasmachine, dus daar hoeven we in elk geval niet te veel tijd aan te besteden. En het waait een beetje, dus Wolter zit met zijn hoofd tussen de drogende shirts te lezen. Nou ja, lezen…. Hij heeft er een Bretons biertje bij. Hahaha, en de chef moet werken.
Het is leuk in Zuid-Bretagne, je kunt hier leuke dingen zien en als je wilt zijn er hier zelfs leuke cursussen te volgen in de buurt. Zo is er een cursus pannenkoeken bakken onder leiding van een gerenommeerde Bretonse koekenbakker, maar wij hebben hier in het verkeer al genoeg koekenbakkers gezien, en over mijn pannenkoeken heb ik nog nooit klachten gehad.
Verder werd er nog een cursus eenwieler rijden gegeven. Het was vanaf de leeftijd van acht jaar, maar gezien de trage vorderingen in het leren besturen van automobielen, lijkt het mij verstandig dat ik daar even prioriteit aan geef.

Wat wij ook nog leuk vonden: er rijden in Frankrijk nog een heleboel oude Eriba’s rond. Eriba is het merk van onze caravan (van oorsprong Frans), en van dat merk doen de oudjes het nog goed.
Onze buurman op de vorige camping had er ook eentje, die was 31 jaar. En hij kende ook nog wel mensen die er eentje hadden van 41.  Het schijnt nogal een cult te zijn, dat met die oude Eriba’s, het lijkt wel op het enthousiasme over oude auto’s, ik bedoel dus oldtimers, geen Hyundai Excel of obscuur doorgeroeste Suzuki’s.
Overigens is dit veelbelovend. Ik was toch al van plan om lang met deze vorm van vakantievieren door te gaan. Aan de caravan zal het niet liggen, die zal meegaan tot ik honderd ben.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen