vrijdag 24 december 2010

De kerstmandala

Al jaren geleden ben ik begonnen met het maken van mandala's. Eerst tekende ik ze alleen maar, toen borduurde ik ze, maar nu wil ik ze ook van stof maken. Kan dat op dezelfde intuïtieve manier als met papier en borduurstramien?
Het antwoord is Ja. 
Natuurlijk ligt het raster van te voren vast, maar dat is bij borduurstof ook zo. Bij het mandalaborduren werk je in principe op een vierkant raster. Je begint in het midden en borduurt naar buiten toe en je herhaalt steeds wat je hebt gedaan. En zo ga je in fases naar buiten toe tot je vindt dat de mandala klaar is.




Dat kan met stof ook.
Je kiest eerst het raster: werk je met vierkante lapjes, met ruiten of zeshoeken?
Daarna ga je vanuit het midden naaien, en als je rondje klaar is, kies je een nieuwe stof.
Voor mijn kerstkaarten wilde ik dit jaar een kerstmandala maken. Ik had al jaren kerststofjes van de markt liggen en die wilden graag eens een keer gebruikt worden.
Met mijn tekenexperimenten was ik aangeland bij de negenhoek, met een vette knipoog naar mozaïeken zoals je die in moskeeën ziet.
Een negenhoek is spannend, een verdeling in zessen of in achten van een cirkel zie je al snel , bij een negenhoek zie je pas na beter kijken hoe de cirkel verdeeld is.
Na het lichte middendeel naaide ik de tweede ronde in kerstgroen.
Voor de derde ronde heb ik de hortensiastof op patroon geknipt. En daarna met kerstrood de buitenste rand.




Mijn ervaring is dat deze manier van (hand)naaien net zo ontspannen is als het borduren. En hoewel van te voren vorm, indeling en grootte al bepaald zijn, is het eindresultaat net zo verrassend als bij het borduren van een mandala.

woensdag 25 augustus 2010

De vuurtoren van Loctudy

24 jaar geleden, in 1986, ben ik eens met de fietsbus naar Bretagne geweest.
Die fietsbussen waren toen erg populair, een retourtje was goedkoop en het was de gelegenheid om in een periode dat ik het niet breed had toch een buitenlandse vakantie te beleven.
Het was ook een leuk concept.
Op vrijdag middag 3 uur vertrok de bus met aanhangwagen voor de fietsen vanuit Utrecht naar het zuiden. De volgende ochtend om half 7 stond ik met fiets en bagage voor een camping in Loctudy, bijna op het puntje van Zuid-Bretagne.

Het is leuk om weer een keer in Loctudy te zijn. De vuurtoren staat nog steeds in het water, wat wel bijzonder is, want meestal staan ze op het land.

En ook het water stroomt nog steeds van boven naar beneden. En dat was toen ook al zo.
Op een van die vakantiedagen in 1986 heb ik een fietstocht gemaakt naar Penmarc’h, dat echt op het puntje ligt. Het was daar zeer spectaculair, het was vloed en er was veel wind, waardoor je wel ontzag krijgt voor de zee. Die beukt dan zo hard op de rotsen dat het bijna eng is. Vandaag was dat anders, het was eb en mooi weer en het spektakel was ver te zoeken. Maar het was interessant bij de vuurtorens van Penmarc’h en er was een tentoonstelling van de reddingsmaatschappij.
Verder hebben wij vandaag een kerk bezocht in Troönen, en daar heb ik een scheel Mariabeeld gefotografeerd. En na al die interessante zaken zijn we naar Pont l’Abbé gereden en daar hebben wij de plaatselijke economie gesteund door ieder een leuk tijdschriftje te kopen.
Gelukkig voor ons heeft de camping een wasmachine, dus daar hoeven we in elk geval niet te veel tijd aan te besteden. En het waait een beetje, dus Wolter zit met zijn hoofd tussen de drogende shirts te lezen. Nou ja, lezen…. Hij heeft er een Bretons biertje bij. Hahaha, en de chef moet werken.
Het is leuk in Zuid-Bretagne, je kunt hier leuke dingen zien en als je wilt zijn er hier zelfs leuke cursussen te volgen in de buurt. Zo is er een cursus pannenkoeken bakken onder leiding van een gerenommeerde Bretonse koekenbakker, maar wij hebben hier in het verkeer al genoeg koekenbakkers gezien, en over mijn pannenkoeken heb ik nog nooit klachten gehad.
Verder werd er nog een cursus eenwieler rijden gegeven. Het was vanaf de leeftijd van acht jaar, maar gezien de trage vorderingen in het leren besturen van automobielen, lijkt het mij verstandig dat ik daar even prioriteit aan geef.

Wat wij ook nog leuk vonden: er rijden in Frankrijk nog een heleboel oude Eriba’s rond. Eriba is het merk van onze caravan (van oorsprong Frans), en van dat merk doen de oudjes het nog goed.
Onze buurman op de vorige camping had er ook eentje, die was 31 jaar. En hij kende ook nog wel mensen die er eentje hadden van 41.  Het schijnt nogal een cult te zijn, dat met die oude Eriba’s, het lijkt wel op het enthousiasme over oude auto’s, ik bedoel dus oldtimers, geen Hyundai Excel of obscuur doorgeroeste Suzuki’s.
Overigens is dit veelbelovend. Ik was toch al van plan om lang met deze vorm van vakantievieren door te gaan. Aan de caravan zal het niet liggen, die zal meegaan tot ik honderd ben.

zaterdag 21 augustus 2010

Vakantie bij Erquy


Erquy is de plaats waarvan ze zelf zeggen dat hier ooit Asterix en Obelix gewoond hebben.
Ik heb ze niet meer kunnen vinden, en Galliërs heb ik hier genoeg gezien. Waarschijnlijk is het slecht met ze afgelopen. Ik denk dat het gesleep met die grote stenen ze toch fataal is geworden.
Wij hebben niet voor niets de arbowet.

In Erquy woont Martine Jardin. Zij houdt zich bezig met patchwork en quilten en regelmatig publiceert zij in Burda Patchwork.
In 2006 ben ik in haar winkeltje geweest. Zij verkocht daar lapjes, mooi siergaren e.d. en ze gaf ook privéles. In een piepklein kamertje naast de winkel maakte ze haar projecten op een Berninanaaimachine. Zo’n mooie machine die ik ooit wel eens wilde hebben; ik heb echter een Pfaff en die bevalt uitstekend.
Ik heb er toen twee lapjes gekocht, die zo duur waren dat ik ze nog steeds niet heb durven gebruiken. Die privéles die ze me maar wat graag wou geven heb ik toen niet genomen. Ik kon haar Frans redelijk verstaan, maar een hele ochtend les, dat leek me wat veel van het goede.

We zijn toen naar een tijdschriftenwinkel aan de overkant van de straat gegaan en daar hadden ze tijdschriften over treintjes voor Wolter. Sindsdien heeft hij een abonnement op Voie Libre.
Met het uitzicht op weer naar die tijdschriftenwinkel kreeg ik Wolter gisteren wel mee.
Hij heeft intussen drie pakketten met de Loco Revue, dus aan hem heb ik de rest van de vakantie geen kind meer.

De winkel van Martine Jardin bleek gesloten. Uit het berichtje dat er hing, bleek dat zij er een baan bij heeft gezocht en dat ze zich oriënteert op andere/nieuwe dingen. Een paar middagen per week kun je nog bij haar in de winkel terecht. Maar ik ga er niet apart voor terug. Na de vakantie fiets ik wel naar de Oranjestraat.
Maar hierbij toch een foto van de winkel. En dat briefje zie je op de deur hangen.


En wat die stenen betreft waar Obelix mee rondliep: hij is er een eind mee weggekomen. De meeste liggen in het zuiden van Bretagne, en dat is toch een halve dag rijden met de auto.

vrijdag 26 maart 2010

Kussentje

In het boek "Liesels Fünfecke" staat op pagina 126 een leuk voorbeeld van een klein kussentje met een verschillende voor- en achterkant.
Ik heb nog wat stofjes van de markt liggen en ik wil een kussentje maken voor onze caravan. Die is piepklein, dus het kussen mag niet te groot zijn.







Bij nader inzien gaat dit kussen niet mee op reis, het ligt op de bank en is iedere avond bezet.

maandag 8 februari 2010

Mieren 1

Ik heb een lap mierenstof en daar wil ik iets mee.
Ik wil ook iets met zeshoeken, maar dan niet de regelmatige, maar uitgerekt. Inspiratiebron is een breiwerk dat ik zag op Ravelry.
Dus wordt er getekend en gekleurd.




Zo kan het




Maar zo ook




Maar zo wordt het:




Wat het uiteindelijk gaat worden, weet ik nog niet, de afwerking wordt waarschijnlijk nog wel een verhaal apart. De lap is twee keer zo breed geworden als op de foto. Ik heb er maar twee weken over gedaan. Met al die hopen sneeuw buiten gaat dat binnen heel snel.