woensdag 22 oktober 2014

Puzzeltje

Het is van dat weer om binnen te zitten.



49 vierkantjes heb ik aan elkaar genaaid. De afgewerkte maat van elk stukje is 5 x 5 cm. Dat kan heel goed met de naaimachine, maar ik heb ze gelieseld. Samen zijn ze 35 x 35 cm.



De genaaide lap heb ik vast gestreken op fast2fuse (dik vlies met een plaklaag). Daarna met de naaimachine er overheen.






Nog een lapje aan de onderkant gestreken en daarna met het rolmes er door.






Met dit effect: 25 stukjes van 7 x 7 cm. Samen ook weer 35 x 35 cm.



Omgenaaid met een cordonsteekje met verlopend garen.



Klaar: mijn eigen legpuzzel.

vrijdag 26 september 2014

De stoel

Eigenlijk ben ik wel fan van het in het vorige bericht ook al genoemde Zweedse woonwarenhuis.
Vorig jaar waren we op vakantie in Zweden. In Älmhult bezochten wij het IKEA-museum. Dat was leuk. Behalve een presentatie over de geschiedenis van het bedrijf, waren daar ook van die kleine kamertjes ingericht. Net zoals bij de gewone vestigingen, maar dan met oude meubels. En daar kwam ik veel oude bekenden tegen, onder andere mijn witte luie stoel, maar dan zonder de vlekken die ik er op had. Ja, een feest der herkenning. 
Ik had me voorgenomen om nooit meer een witte stoel te nemen, maar twee jaar geleden ben ik overstag gegaan voor de witte tuinstoelen. 's Zomers in de tuin en 's winters binnen met een schapenvachtje of een quiltje.


De vissen op deze quilt zijn dezelfde als in het kleine quiltje van het vorige bericht, maar anders gegroepeerd.


Mijn tuintje op een mistige septembermorgen. Ook zonder quiltje een prima plek.

woensdag 17 september 2014

Het Lack-tafeltje

Wie kent ze niet, de Lack-tafeltjes van het Zweedse woonwarenhuis. 4,99 Euro voor een witte.
Ze zijn ideaal als klein bijzettafeltje, handig als de grote salontafel al vol ligt. Ook leuk voor kleine kinderen, een teken-, plak- en knutseltafeltje. Niet erg als er wat mee gebeurt, ze kosten immers haast niets.
Maar saai zijn ze wel, en dus heb ik besloten ze op te vrolijken met passende quiltjes.


Deze is ook eindelijk af. Deze hagedissen hebben lang in de rijgdraden gezeten. Maar dit is het jaar van het afmaken van ufo's.


Dus zijn ze van hun rijgdraden verlost.

En dan nog mijn vissenmozaïek.


Ook deze is 55 x 55 cm, passend op het tafeltje.

En zo verdwijnen mijn quiltjes niet op een stapel in de kast.

zondag 24 augustus 2014

De paardendeken

In het boek "Designing Tessellations" van Jinny Beyer vond ik het idee voor de vlakvullingen met paarden. Het was een mooi schema en er zat niet echt een patroon bij, dat moest ik zelf maken.


Elk paard bestaat uit drie delen, zodat ik hem kon lieseln.
Dit is een deken geworden voor het poppenbed.


Daarom ook een vrolijk achterkantje.




De poppen weer tevreden en ik ook. Dit is de tweede keer al dat ik iets met die paarden doe.
Een paar jaar geleden liep ik (gelukkig tijdelijk) wat slecht.
Voor mijn opvouwbare wandelstok maakte ik een tas.


Deze paarden waren wat groter.


En hier zijn ze allebei.
Het poppendekentje heb ik overigens niet helemaal doorgestikt. Alleen maar geknoopt op de hoeken van de zeshoeken. Het is ook mooi soepel gebleven.

vrijdag 25 juli 2014

Zomer

Dat was een lange blogpauze.
En ook een lange naaipauze.
Maar ik ben er weer. Ik heb allerlei dingen gedaan die te maken hebben met naaien, maar nu is er eindelijk ook weer een nieuwe mandala.


Niet alleen eentje van stof.


Ook eentje van karton, niet gezaagd met een figuurzaag maar met een lasersnijder. Figuurzagen 2.0 dus.
Dit is de voorkant, beschilderd met acrylverf.


Draai je de stukjes om, dan is hier de achterkant.



Dit afwisselen van kleuren kan natuurlijk ook met stof. Waarom heb ik dat nog nooit eerder gedaan? Nooit eerder op het idee gekomen.

En waarom dan dat lasersnijden?


Ik heb mallen gemaakt van plexiglas.


Voor nog meer mandala's.

zaterdag 12 april 2014

Dekens heb je nooit genoeg 2

Dekens heb je nooit genoeg, onafgemaakte projecten liggen er wel, en de kastruimte wordt wat minimaal. Aan de slag met restanten breigaren van eerder gebreide truien.
Die truien hebben hun beste jaren gehad, van het garen is teveel ingekocht. Zonde om niet te gebruiken.



Mooi weer, dus haken in de tuin. Meestal haak ik alleen 's avonds, maar een enkele keer lukt het overdag ook.
Van dat lichte paars heb ik nog vier bollen. Daar haak ik achttien stroken uit.
Ik heb de Mile a Minute methode gekozen. Er zijn voorbeelden van op internet, zelfs een tutorial op YouTube.
De stroken worden twee keer omgehaakt, de eerste keer met middenpaars en de laatste keer met wit. Daarbij haak ik de strook meteen aan een andere vast.


Omdat mijn garens verschillende diktes hebben, kan ik het patroon niet helemaal volgen, maar met wat proberen en weer uithalen vind ik toch een oplossing.


Deze methode werkt wel snel, toch vind ik het tegenvallen. De kleuren vind ik wat saai, het patroon wat langdradig. Dus er komt nog wel een flinke dosis discipline aan te pas.



Hier legt een haast onthoofde haakster er de laatste hand aan.




Totaal tien bollen garen heb ik er de afgelopen weken in verwerkt.


En hier zijn beide dekens van de afgelopen periode. Lekker warm.
De kast is weer iets leger, de bank wat voller.
Volgende keer wordt mijn haakwerk feller van kleur. Maar uiteindelijk ben ik er toch wel blij mee.

maandag 17 maart 2014

Dekens heb je nooit genoeg


Nee, dit is geen bord met spaghetti, dit zijn de ongeveer driehonderd draadjes die ik afgeknipt heb na het afhechten van de deken die ik aan het haken was.
Hoewel ik me gedurende bepaalde periodes fanatiek bezig houd met patchwork en quilt, heb ik nog maar twee keer eerder een deken gemaakt.



De eerste was deze, gemaakt begin 2009, volgens de hidden wells methode. Daarover is op internet voldoende te vinden. Maar het komt er op neer dat je stroken aan elkaar zet, dan schuin doorsnijdt en daarna de stukken weer aan elkaar naait, maar niet op de plaats waar ze eerst zaten.



Hierboven is hij in aanbouw.
Deze deken voldoet nog prima, ligt vaak op de bank, soms met iemand eronder.



Hier is de deken een "tent" en mijn tweejarig oppaskind zit er onder.


De volgende deken maakte ik begin 2011, hier zie je alleen de top.
Deze maakte ik net als de eerste machinaal. Het patroon is de zogenaamde "disappearing ninepatch", ook op internet te vinden.
Dit werd een speeldeken voor mijn oudste kleinkind. De top is op een lap fleece genaaid. 
En poppendekens dan? Ja, bijna elk kleine projectje belandt als het klaar is in het poppenbed waar een paar keer per week fanatiek mee gespeeld wordt. Maar die dekentjes zijn niet zo groot.

Van een trui die ik een paar jaar geleden gebreid heb, had ik nog garen over. Op Ravelry zijn eindeloos veel patronen te vinden voor dekens. Ik had al een paar haakpatronen op het oog, maar durfde in eerste instantie nog niet te beginnen. Maar het simpele feit dat een van die patronen op het ogenblik in het Nederlands vertaald wordt en door veel mensen gemaakt wordt in een crochet along, trok me over de drempel. Niet dat ik zin had in een dergelijke constructie, nee, ik wou gewoon op korte termijn van het garen af.
En die drempel was helemaal niet nodig geweest. Ik heb al leren haken toen ik zeven jaar was, en ik ben nooit meer gestopt. Maar tussenpozen waren er wel. 
Nu, het haken van een deken is geen levenswerk, het is zo gepiept. Elke avond een randje, of soms twee; overdag heb ik er geen tijd voor. Haken is wat grover met middeldik garen, het gaat lekker snel.



Het was een goede oefening om een project niet alleen te beginnen, maar ook af te maken. Want zoals zovelen heb ik ook genoeg ufo's.





Het randje bestaat uit twee kleuren, groen en blauw. Want de opzet is geslaagd, ik heb mijn reservegaren opgemaakt. Het groene is helemaal op, het blauwe op een draadje na.




Hij is direct in gebruik genomen.