zaterdag 12 april 2014

Dekens heb je nooit genoeg 2

Dekens heb je nooit genoeg, onafgemaakte projecten liggen er wel, en de kastruimte wordt wat minimaal. Aan de slag met restanten breigaren van eerder gebreide truien.
Die truien hebben hun beste jaren gehad, van het garen is teveel ingekocht. Zonde om niet te gebruiken.



Mooi weer, dus haken in de tuin. Meestal haak ik alleen 's avonds, maar een enkele keer lukt het overdag ook.
Van dat lichte paars heb ik nog vier bollen. Daar haak ik achttien stroken uit.
Ik heb de Mile a Minute methode gekozen. Er zijn voorbeelden van op internet, zelfs een tutorial op YouTube.
De stroken worden twee keer omgehaakt, de eerste keer met middenpaars en de laatste keer met wit. Daarbij haak ik de strook meteen aan een andere vast.


Omdat mijn garens verschillende diktes hebben, kan ik het patroon niet helemaal volgen, maar met wat proberen en weer uithalen vind ik toch een oplossing.


Deze methode werkt wel snel, toch vind ik het tegenvallen. De kleuren vind ik wat saai, het patroon wat langdradig. Dus er komt nog wel een flinke dosis discipline aan te pas.



Hier legt een haast onthoofde haakster er de laatste hand aan.




Totaal tien bollen garen heb ik er de afgelopen weken in verwerkt.


En hier zijn beide dekens van de afgelopen periode. Lekker warm.
De kast is weer iets leger, de bank wat voller.
Volgende keer wordt mijn haakwerk feller van kleur. Maar uiteindelijk ben ik er toch wel blij mee.

maandag 17 maart 2014

Dekens heb je nooit genoeg


Nee, dit is geen bord met spaghetti, dit zijn de ongeveer driehonderd draadjes die ik afgeknipt heb na het afhechten van de deken die ik aan het haken was.
Hoewel ik me gedurende bepaalde periodes fanatiek bezig houd met patchwork en quilt, heb ik nog maar twee keer eerder een deken gemaakt.



De eerste was deze, gemaakt begin 2009, volgens de hidden wells methode. Daarover is op internet voldoende te vinden. Maar het komt er op neer dat je stroken aan elkaar zet, dan schuin doorsnijdt en daarna de stukken weer aan elkaar naait, maar niet op de plaats waar ze eerst zaten.



Hierboven is hij in aanbouw.
Deze deken voldoet nog prima, ligt vaak op de bank, soms met iemand eronder.



Hier is de deken een "tent" en mijn tweejarig oppaskind zit er onder.


De volgende deken maakte ik begin 2011, hier zie je alleen de top.
Deze maakte ik net als de eerste machinaal. Het patroon is de zogenaamde "disappearing ninepatch", ook op internet te vinden.
Dit werd een speeldeken voor mijn oudste kleinkind. De top is op een lap fleece genaaid. 
En poppendekens dan? Ja, bijna elk kleine projectje belandt als het klaar is in het poppenbed waar een paar keer per week fanatiek mee gespeeld wordt. Maar die dekentjes zijn niet zo groot.

Van een trui die ik een paar jaar geleden gebreid heb, had ik nog garen over. Op Ravelry zijn eindeloos veel patronen te vinden voor dekens. Ik had al een paar haakpatronen op het oog, maar durfde in eerste instantie nog niet te beginnen. Maar het simpele feit dat een van die patronen op het ogenblik in het Nederlands vertaald wordt en door veel mensen gemaakt wordt in een crochet along, trok me over de drempel. Niet dat ik zin had in een dergelijke constructie, nee, ik wou gewoon op korte termijn van het garen af.
En die drempel was helemaal niet nodig geweest. Ik heb al leren haken toen ik zeven jaar was, en ik ben nooit meer gestopt. Maar tussenpozen waren er wel. 
Nu, het haken van een deken is geen levenswerk, het is zo gepiept. Elke avond een randje, of soms twee; overdag heb ik er geen tijd voor. Haken is wat grover met middeldik garen, het gaat lekker snel.



Het was een goede oefening om een project niet alleen te beginnen, maar ook af te maken. Want zoals zovelen heb ik ook genoeg ufo's.





Het randje bestaat uit twee kleuren, groen en blauw. Want de opzet is geslaagd, ik heb mijn reservegaren opgemaakt. Het groene is helemaal op, het blauwe op een draadje na.




Hij is direct in gebruik genomen.

zondag 9 februari 2014

Borduren

Als kind begon ik al vroeg met handwerken.
Als bijna vierjarige borduurde ik met stopgaren op karton waar mijn Oma een tekening op had gemaakt.
Borduren op stof deed ik vanaf de eerste klas van de lagere school, met zes jaar dus. Het stekenlapje van toen is er niet meer.



Maar dit is er nog wel. Vanaf dat ik zeven jaar was, borduurde ik kruissteekjes. Dit kleedje was af voordat ik acht jaar was.


Gedurende de jaren zestig borduurde ik uit dit boek. 


Vooral de paddestoelen hadden mijn voorkeur. Van alle borduursels heb ik zelf niets meer. Ze zijn verkocht voor een goed doel. Ik stond er zelf mee achter een kraampje.
Toen ik kleine kinderen had, gingen al mijn creatieve ideeën op in het naaien van kinderkleding. Verder had ik in geen jaren tijd om er wat aan te doen. Er moest gewerkt worden, gestudeerd en alleen in de vakanties kon ik borduren. Dat deed ik ook, maar het schoot natuurlijk niet op.



Zelfs op fietskampeervakanties ging deze mee. Het waren kruissteekjes op een voorbedrukt stramien en het was vreselijk saai om te doen. Ik vond dat ik dit eerst af moest hebben voor ik aan iets anders kon beginnen, het heeft me ook jaren geblokkeerd.
Maar in 1999 was het af en toen ben ik "los" gegaan.



Uit een boekje



uit een ander boekje



uit een tijdschrift, maar misschien staat deze wel op de kop. Ik kan het niet meer nagaan.



Een eigen bedenksel



Nagemaakt van een ansichtkaart uit het museum in Parijs



Uit een Frans tijdschrift, van die taart waar je zelf niet dik van wordt.





En mandala's, vooral kleintjes.



Poppenhuisjes, grote


en kleintjes.








Stukjes uit foto's.



Scans van lapjes





Mijn koeienproject van 2005



Hier zijn ze alle 35. Het is een project van Nathalie Cichon, informatie is nog altijd te vinden op haar site. De meeste koeien had ik zelf bedacht. Ik gebruikte vooral het "lege" patroon.

En nog heel veel meer dat ik hier niet allemaal laat zien.
Na de laatste verhuizing (in 2007) was het opeens over met het borduren. Ik naaide alleen nog maar. Met de machine had ik al het nodige patchwork gemaakt en gequilt. Maar vanaf dat jaar lieselde ik. 
Jammer dat ik het borduren zo heb laten schieten, het heeft altijd veel voldoening gegeven. Niet dat het hogeschoolwerk was, moeilijke pakketten heb ik steeds vermeden.

En nu is er dan een aanleiding om het borduren ook weer op te pakken. Het is het project "Randje per week". Daar doen heel veel ervaren borduursters aan mee, en daar zit ik dan met de beste bedoelingen ook aan mee te doen. Het valt helemaal niet mee. Ik moet tellen en opletten. Maar de eerste maand zit er op.



En ik blijk het nog wel redelijk te kunnen. 



Dit zijn de kleurtjes die mee mogen doen.



En kijk, die oranje vlakjes.... Dat zijn de medailles die er gisteren en vandaag door Nederlanders bij elkaar geschaatst zijn op de olympische winterspelen. Ik hoop dat ik er nog veel bij kan borduren.



Het olympische LiBellchen hangt weer aan de lamp.
En van het borduren krijg ik de smaak weer te pakken.

zondag 26 januari 2014

Witte zondag



Nu is het hier dan eindelijk winter.


Zo zag onze tuin er vanmorgen uit. 


Mijn man mocht sneeuwschuiven. We wonen op een hoek, en wanneer je rondom huis de stoep begaanbaar maakt, ben je wel even bezig. Ik mag altijd door de week en ik noem het wintersport.

In de winter naai ik altijd wat minder en dan haak ik veel.
Het lijkt er wel op of heel Nederland aan het haken is.


Deze vlaggetjes moeten nog een keer opgehangen worden. Ik heb ze gehaakt naar een patroon uit het boek Haken & Kleur.
En ik haakte ze, om eens te kijken of ik het prettig vond om elke toer een andere kleur te haken.
De vlaggen zijn gehaakt met zeven kleuren garen dat ik had gekocht bij Søstrene Grene, matte goedkope katoen. Wanneer je elke vlag begint met een andere kleur, krijg je een heel ander effect.
Het was heel leuk om te doen, daarom heb ik me ook aan een deken gewaagd, van restjes die ik over had van het breien van truien een paar jaar geleden.


Het patroon ervan had ik (via Ravelry) hier gevonden. De maakster Hannah had haar inspiratie van Jules die op haar blog little woollie laat zien hoe je zo'n patroon maakt.


En dit was die trui, ik had indertijd een blauwe en een groene draad samen gebreid. Deze trui wordt nog steeds gedragen.
De gestreepte deken wordt op het ogenblik ook gehaakt als Crochet Along.
Afgelopen week lag ik vooral op de bank vanwege een zware verkoudheid, die nu wel bijna over is. En liggend op de bank kun je lekker haken.
Maar vanwege het zwarte garen dat ook meedoet, kan ik het 's avonds wat minder goed zien, en zou het haken van deze deken beperkt blijven tot het weekend. 
Dus doe ik over het algemeen 's avonds andere dingen.


Zo maakte ik het begin van granny squares, een stuk of wat. Hier zie je er tien.


Wit kan ik goed zien, ook 's avonds.


De hele granny kost me ongeveer een kwartier om te maken.


En of ik nog liesel? 


Jawel, zelfs dat nog.