Blackwork

Rond de eeuwwisseling kreeg ik het boek "Schwarzstickerei". Ik was al eerder bezig geweest met blackwork, maar de patronen die je in die tijd zag, vond ik tamelijk ouderwets aandoen. 
Het Duitse boek van Christine Stettner en Ulrike Clasen gaf voorbeelden die een veel modernere uitstraling hadden. 

In die periode werkte ik overdag in een pittige baan, en 's avonds borduurde ik. Van de voorbeelden maakte ik een sampler op borduurband.
Toen die af was verdween hij in een doos. Ik zag hem elk jaar wel eens maar daar bleef het bij.

De band was maar 7,5 centimeter breed, het borduurwerk 87 centimeter lang. Erg onhandige maten om te laten inlijsten, en veel te smal om op te hangen.

Onlangs heb ik er een lapje bij gekocht. En daar heb ik hem opgenaaid. Het oogt al veel beter.







Maar hieronder dan ook nog een detail.

Want dat borduurwerk vind ik bij nader inzien wel leuk genoeg om vaker dan eenmaal per jaar te zien. Het boek is nog wel te koop; antiquarisch voor veel te veel geld. Ik heb nooit meer verder gezocht naar boeken over blackwork, maar er zijn er vast wel bijgekomen. Het is een leuke techniek, bijna zo leuk als lieseln.

Mijn lievelingslapje

Sommige stofjes zijn zo mooi, dat je ze steeds weer wilt gebruiken.
Rond 2004 had ik zo'n stofje, ik vind het nog steeds het leukste dat ik ooit gebruikt heb. Het is natuurlijk al lang niet meer te koop en ik heb daarna gelukkig steeds andere inspirerende stoffen gevonden.

De stof heb ik op de scanner gelegd en van de vereenvoudigde afbeelding heb ik met behulp van een borduurprogramma een kruissteekpatroon gemaakt.

Toen ik het geborduurd had heb ik het ingelijst in een stukje van de stof. Ik kan niet meer vinden welk detail van de stof nou zo ver uitvergroot in het midden zit.

Het was heel leuk om zo met een lapje stof en een dessin te spelen. Ik vind wel veel stofjes leuk, maar ik denk dat het borduren van alles wat ik mooi vind onbegonnen werk is.

Het borduurprogramma was Super Kruissteek. Het werkt niet meer op het besturingssysteem dat ik nu gebruik.

Penrose mandala

Mijn Penrose mandala zit nu in elkaar. Er moet nog wel het een en ander aan gebeuren. Het papier moet er nog uit, de vulling en de achterkant worden er nog tegen aan gemaakt en dan.....

Ik zit nog wel tegen al dat geel aan te kijken. Op het kleurplaatje dat ik voor het ontwerp had ingekleurd leek het geel veel beschaafder. Het is nu te schreeuwerig. Ik denk dat ik het ga afzwakken door er in te gaan borduren. Met het paars van het buitenrandje en misschien wat rood.

Voor het maskeren van puntjes is borduurwerk niet nodig. Het zit allemaal wel redelijk in elkaar.
Overigens is dit hetzelfde patroon als dat wat ik in december 2011 gebruikte voor mijn kerstmandala.

Er zijn ook nog wel andere variaties mogelijk. Maar dat komt later nog wel eens. Eerst deze afwerken.
Het is wel erg leuk, dat spelen met Penrose mallen. Slechts twee vormen en dan zoveel mogelijkheden.

Prettige paasdagen

Ieder die dit leest, wens ik plezierige paasdagen.

Paasei

Het is een drukke periode voor me, en het lukt me niet om grote of ingewikkelde quilts onderhanden te nemen. Maar het lukt me wel om een paar avonden per week met naaiwerk bezig te zijn. Bof ik even dat ik niet van TV kijken houd.
Ik was aan het puzzelen hoe ik een Penrose-mandala zou afmaken.

Het gaat om het onderhandenwerk hierboven. Om hem af te maken heb ik nog 10 maal deze vorm nodig:

Of deze:

Nou, dat lijkt wel een ei, dat komt mooi uit in deze tijd van het jaar.

Ik was al op zoek geweest naar patronen van paaseieren van stof, en had ook wel wat gevonden, maar nog geen keuze gemaakt.

En al tekenend had ik opeens de twee vormen hierboven over elkaar heen staan en dat was hem: mijn eigen Penrose paasei.

Hij is niet mooi afgerond, maar deze kun je lieseln. 

Toen ben ik op zoek gegaan op internet. Dat zou toch wel eerder gedaan zijn? Met behulp van Penrose malletjes een paasei maken?

Ik vond het niet hoor! Maar al zoekend via Google naar Penrose eggs, bleek dat dat eieren zijn die ingelegd zijn in het zuur.

Ik hou me liever bij dit ei.

Ik heb hem vergroot naar 18 cm breed, hij wordt dan bijna 25 cm hoog.

Ik maakte hem twee keer en naaide beide kanten tegen elkaar met twee laagjes van een restje fiberfill er tussen. Voor- en achterkant zijn gelijk.

En hierboven is mijn ei nog een keer te zien. Met een theeglas er op. Want je hoeft niet alle eieren op te hangen.

Ik had mijn ei niet van te voren ingekleurd op een kleurplaatje. Ik wil het patroon nog wel eens naaien, dus heb ik die kleurplaatjes alsnog getekend.

En dit patroon vind je op de penrose-pagina, hier dus.

Het is niet meer zo makkelijk om de Penrose vormen nog te herkennen, maar mijn dank gaat toch uit naar Sir Roger Penrose, want zonder zijn inspirerende werk had ik dit ei nooit gelegd.

De kleedjes van Oma

Op Pinterest vond ik enige tijd geleden een plaatje van een gehaakt kleedje met het patroon erbij. Ik heb dat herplaatst op een van mijn borden getiteld "Kleedjes zoals Oma ze niet maakte".
Wij herdenken mijn Oma op 10 maart, dat is haar geboortedag.
Zij was geboren in de negentiende eeuw en ze is al heel lang niet meer bij ons. Zelfs haar kinderen zijn allemaal al overleden.
Ik denk nog vaak aan haar. Toen ik als heel klein meisje naast haar kwam wonen, leerde zij me handwerken. Ik borduurde al op kartonnen kaarten toen ik nog geen vier jaar oud was.
Toen ik zeven jaar was, leerde ik haken. Mijn oma kon dat ook heel goed. Van die witte gehaakte kleedjes voor op de bovenkant van de rugleuning van haar stoel. Het was namelijk nog voor de uitvinding van de "iedere dag shampoo" en de stoel moest schoon blijven. De kleedjes waren wasbaar.
Oma leerde mij ook om van die kleedjes te haken, en ik heb er als kind wel een paar gemaakt. We haakten ze niet van patroon, en ze werden toch altijd goed.
Haken is op het ogenblik vrij populair, er is sprake van een revival van de haakkunst! 
Maar die kleedjes, ook doilies genoemd, hoeven tegenwoordig niet meer wit te zijn. Kleur mag ook.
En wie zoekt op internet naar doilies, die vindt er een heleboel.
Nu er zulke leuke gekleurde garens zijn, is het leuk om de oude technieken weer nieuw leven in te blazen.
Die ronde kleedjes zijn eigenlijk ook mandala's, en daar heb ik wel wat mee.

 Hier een kleedje in wording, met het gevonden patroon er naast.

Omdat ik zoveel garen over had, kon ik ook nog wel een tweede haken.

Het garen is verlopend van kleur en heet Katia Jaipur, het is gemerceriseerde katoen en dat glanst. Toen ik het in de winkel zag, kon ik het niet laten liggen.
Ik heb het hier gekocht, net als het achtergrondlapje. Dank je wel Anni en Ineke, voor de kleuradviezen.

Het plaatje op Pinterest wijst naar een Russische site. Ik heb de indruk dat het een plaatje is uit een boek. Wanneer ik er ooit achter kom welk boek dat is, ga ik proberen het op de kop te tikken. Want er staat ongetwijfeld nog meer van dat moois in.

Ook weer teruggevonden POTC

Onder de titel "Wie wat bewaart die heeft wat" schreef ik onlangs over teruggevonden ufo's.
Eigenlijk ben ik nooit iets kwijt geweest, maar het raakte wat uit het zicht.
In februari 2010 vond ik op internet plaatjes van verlengde hexagons, patchwork of the crosses (POTC).
Ik heb daar een paar blokken van gemaakt; ik ga hier ooit nog wel mee verder, maar dat lukt in deze periode niet. Het is hier vrij druk. Ik heb mijn werk (administratief) en twee dagen per week heb ik twee heel lieve, heel jonge kindjes in huis. Over die kindjes schrijf ik niet vanwege de privacy, maar het is ongelofelijk leuk om met ze om te gaan en het verrijkt mijn leven.
's Avonds naai ik nog wel, maar ik haak nu ook knuffels en andere zaken.
Hieronder de blokken voor zover ik ze al genaaid heb. Allemaal nog zonder rand.

Voor POTC zijn genoeg mallen, sjablonen of knipplaten te vinden op internet.
Maar kleurplaatjes, voor mij belangrijk bij de keuze van de kleurcombinaties, waren er niet toen ik mijn blokken naaide. Die heb ik toen maar zelf getekend.
En wie ze ook wil gebruiken mag ze hier ophalen.
Veel kleurplezier!